ยังคงไม่หายกับอาการeczemaของไบรอัน หาสเปเีชียลลิสต์ก็ดีขึ้นมาสองวันแล้วก็เป็นอีกแต่ไม่แย่เท่าคราวแรก แต่ก็ถือว่าหนักอยู่ หมอเค้าก็บอกไม่ได้หรอกว่าแพ้อะไร ควรหลีกเลี่ยงอะไรยังไง คุณแม่ก็เลยได้แต่นั่งกลุ้มใจอยู่กับคุณพ่อสองคน ไบรอันก็ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ต่อไป แง่มมมมมมมม สงสารลูกจับจิต แง๊วว

 

ความเครียดเข้าครอบงำสองสามีภรรยา ทำให้ต้องหาทางออกด้วยการหาอะไรอร่อยๆกิน เหอออ เป็นข้อแก้ตัวน้ำขุ่นมัวเสียจริง เมื่อวานนี้ก็เลยตะลอนๆนั่งรถไฟไปซิดนียืกันสามคนพ่อแม่ลูก ไปหาอะไรกินแล้วก็กลับนั่นคือจุดหมายหลักของครอบครัว

แต่มีหรือที่เอมี่ออกจากบ้านทั้งทีจะแค่กิน หุหุ ไปซิดนียืแล้วก็เลยตัดผมซักหน่อย เนื่องจากตอนที่ท้องไบรอันไม่กล้าทำสีผม ผมก็เลยสีดำครึ่งสีทองครึ่ง พอคลอดแล้ว ให้สามีทำสีผมให้ก็ออกมาด่าง ต่อมาให้พี่สาวทำให้ด่างอีก กลายเป็นสามสี T_______T เลยทำเองซะ ด่างอีก เป็น4สี กร๊ากกตั้งแต่นั้นก็ไม่เคยกล้าปล่อยผมอีกเลย

 

มาถึงทางตันต้องตัดมันทิ้งซะ ทั้งๆที่อยากไว้ผมยาวๆๆแต่ว่าด้วยความที่มันน่าเกลียดและทำสีหลายครั้ง ผมเริ่มเป็นฝอยด้วยแหล่ะ ตัดก็ตัด ไปนั่งที่ร้านทำผม ไบรอันถูกสาวๆรุมล้อม เล่นใหญ่เลย ไบรอันชอบเล่นกับคน เวลาใครเข้ามาคุยด้วย ไบรอันจะยิ้ม คงจะเบื่อหน้าพ่อกะแม่นะ เห็นทุกวันไม่ค่อยเห็นคนอื่นเท่าไร

 

 

สงสารลูกมากๆเมื่อวานซิดนีย์อากาศร้อนมากกกกกก จะละลาย ไบรอันนี่ต้องถอดกางเกงทิ้งเลย เหลือแต่แพมเพอร์ส มันร้อนจริงๆ  ได้เวลาไบรอันจะกินนม เลยขอไปบ้านเพื่อนในเมืองเพื่อให้ลูกกินนม ปรากฎว่าไม่ยอมกิน พอเดินๆสักพัก ร้องจะกินนม เลยไปนั่งล็อบบี้โรงแรม แล้วเอาผ้าคลุมแล้วให้ลูกดูดนมที่นั่นเลย เนี่ยแหล่ะน๊า ความเป็นแม่ ยอมอับอายเพื่อลูก

เดินกันไม่ไหวแล้วจะละลาย เลยรีบซื้อของ(กิน)มาตุนแล้วก็นั่งรถไฟกลับบ้านเลย  ตอนนั่งรถไฟ ไบรอันหิวอีก ที่นั่งก็แคบ ได้นั่งรถไฟตู้เก่า มันไม่มีที่สำหรับรถเข็น โอ๊ย ทุลักทุเล ไบรอันโยเยน่าดู คงเพราะอากาศร้อนมากๆ

กว่า่จะกลับถึงบ้านได้ก็แทบแย่ สงสารลูกสุดๆ

 

ตอนกลางคืนก็ไม่มีใครได้นอน ไบรอันร้องไห้มากกกกกกกกก ตื่นทุกชั่วโมง คันยิกๆๆๆ ปีเตอร์ก็ครึ่งหลับครึ่งตื่น เอามือตีลูกเบาๆให้หายคััน ปีเตอร์ตีหน้า กับจับมือลูกไม่ให้เกา ส่วนเรา เกาท้องกะตีขาลูก มือไม้ไม่ว่างกันเลย ก็ไม่รู้คืนนี้จะเป็นไง ได้แต่อธิษฐานต่อไป

วันนี้พาไบรอันไปฉีดวัคซีน4เดือน เพราะว่าก่อนหน้านี้ผื่นขึ้นก็ไม่กล้าฉีด แต่ตอนนี้คงจะรอให้ผื่นหายไม่ได้แล้วแหล่ะ เพราะไม่รู้จะหายเมื่อไร ก็ต้องฉีดเลย ไบรอันร้องไห้กรี๊ดลั่นคลีนิค พยาบาลมาช่วยปลอบสองสามคนแน่ะ สงสารลูกมากๆๆ แต่พอฉีดสักพักไบรอันก็ิิหลับ 

 

ช่วงนี้มองหน้าลูกทีไรก็อดสงสารไม่ได้ทุกที หัวอกแม่คงเป็นแบบนี้ทุกคนอ่ะเนอะ แบบว่าเห็นลูกเจ็บ เห็นลูกทรมานแล้วก็อยากจะเป็นแทนลูก  เอ๊าทนอีก4-5อาทิตย์ จะกลับไทยแล้ว ลูกคงจะดีขึ้น นี่คิดกันอยู่ว่าจะเที่ยวไหนกินอะไรดีน๊อ^_______________^

 

 

ปล. 1.รูปภาพมิได้เกี่ยวข้องกะการบรรยายแม้แต่น้อย เนื่องจากช่วงนี้ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปลูกเลยอ่าาา ไม่ได้แล้วๆๆต้องเริ่มถ่ายเก็บไว้เยอะๆ ช่วงนี้หาเวลาว่างยากเหลือเกิน   

    2.ขอบคุณทุกคนมากนะคะสำหรับกำลังใจและคำแนะนำค่ะ

    3. วันนี้เขียนคำว่าสงสารหลายรอบเลย ก็สงสารลูกจริงนี่นา

    4. หลายๆคนที่คอมเม้นทิ้งไว้โดยไม่ลงชื่อไว้ก็ต้องขอบคุณมากนะคะ ว่างๆทิ้งอีเมลล์หรือว่าลิงค์ไว้จะได้ตามไปขอบคุณได้นะคะ^^